من آدامس جویده شده ای هستم .مدت هاست که سرد و کرخت شده ام بی شکل و بی فرم هر بار ناخواسته به جایی می چسبم حتی هیچکس رغبتی ندارد تا در سطل زباله هم ، مرا همراهی کند . دست آخر توسط کارگر یک کارواش با آب داغ و یک کاردک از کف تایر ماشینی زدوده میشم و تا ابد در جویی شناور ... برچسبها: My Poems

هر روزهنگام غروب با آخرین روزنه ی آفتاب جهان به پایان می رسد و شب هنگام ، ارواح خاکستری بر خواب های آشفته ی مردم ِ مـُـرده فرمانروایی می کنند . قرن هاست که خورشید دفن شده ... اما مردم خیال خامشان را با چای صبحشان دم کرده و سر می کشند ! برچسبها: My Poems

  خنده های لوس قهقهه های زورکی ... خشم ه&#157

ناخن هایم بیش از حد بلند شده اندبیا دوباره از ته بچینِ شان تو که کوتاه کردن همه چیز را دوست داشتی بیا از ته بزن درست مثل آن روزهایی که دستم را از زندگی ات کوتاه کردی ... برچسبها: My Poems

بدنم را به شب فروختمتا با تکه اناری لبان خشکم را سرخ کنم ناگه روز، دانه هایش را زیر پایش له کرد و خونم از رگ جاری شد ... ندانست که این خون ، تنها امید من بود حالا روز و شب، دست در دست هم، باغ اناری دارند از خون من ... برچسبها: My Poems

دریا مرا می بوسد موج ها در آغوشم می کشند و ماهی ها با من می رقصند دیگر برای جهان غریبه نیستم کاش خاکسترم را زودتر درون زباله ها می ریختند. برچسبها: My poems

نمی دانم چه روزیست تاریخ را سالهاست که گم کرده ام حتی نمی دانم من دیروز مرده ام یا قرن ها پیش مهم هم نیست دیگر من بشارت یک نسل و یک ملیت سوخته ام برچسبها: My Facts

پک های گل خشک میلیون ها سال نوریست یک ثانیه و تکه یخیست قطره ی شبنم بارانی سیگار روشن بوی دریا می دهد و دم سحر قبل بیداری ات صدف از درون فیلتر خاموشش جوانه می زند پک های گل خشک مذاب آتشفشان است فلفل درون سس پیتزا و ذهن ات میزبان فستیوال بهاره ... احساسات غلو شده مرگ را بدرقه ی ابدیت می کنند و خنده ر...

آدمهای این روزها بس پوچ شده اند ... حقوق خود را نمی شناسند ولی حرف از صلح میزنند . همه ی آرزوهای خود را در آن ور آبها می بینند بدون آنکه بدانند سرزمینشان زیباست و می شود که بهترین باشد اگر کمی ، فقط کمی مهربان باشند ، اگر کمی بهتر ببینند و یکدیگر را دوست بدارند . آینده دور نیست و روزهای بدی قرار است...

مانده ام در نخواستن گیر کرده ام در شک هیچ کس نمی دانست که من حتی مرگ را هم نطلبیدم !

دریا مرا می بوسد موج ها در آغوشم می کشند وماهی ها با من می رقصند دیگر برای جهان غریبه نیستم کاش خاکسترم را زودتر درون زباله ها می ریختند. برچسبها: My poems

نمی دانم چه روزیست تاریخ را سالهاست که گم کرده ام حتی نمی دانم من دیروز مرده ام یا قرن ها پیش مهم هم نیست دیگر من بشارت یک نسل و یک ملیت سوخته ام برچسبها: My Facts

بن بست های بیشمارآرزوهای بسیار سالهای خشک شده هر سال روزنه های بسته پنجره های گل گرفته درهای مخروب رویاهای نابود این لیست تمام دارایی هایم تو بگو چه کنم با این همه ثروت ؟! برچسبها: My Facts

بیست و چهار بهار ...عمر کمی نیست ! تنها بهاری زندگی من ِ زمستانی ... من سرد و تو جوانه من برف و تو شکوفه ببخش مرا که نبودم و نیستم کنارت ... رویاهای کودکی و نوجوانی مان را همیشه به خاطر داشته باش که میانه ی راه بزرگسالی نیازت می شود ... نیاز من پری ِ دریای آسمانی ام بهارت مبارک . روحت همیشه سبز و جا...

پک های گل خشکمیلیون ها سال نوریست یک ثانیه و تکه یخیست قطره ی شبنم بارانی سیگار روشن بوی دریا می دهد و دم سحر قبل بیداری ات صدف از درون فیلتر خاموشش جوانه می زند پک های گل خشک مذاب آتشفشان است فلفل درون سس پیتزا و ذهن ات میزبان فستیوال بهاره ... احساسات غلو شده مرگ را بدرقه ی ابدیت می کنند و خنده را...

در روزی از سالهای نه چندان دور من زیباترین انتقام دنیا را خواهم گرفت !

آدمهای این روزها بس پوچ شده اند ... حقوق خود را نمی شناسند ولی حرف از صلح میزنند . همه ی آرزوهای خود را در آن ور آبها می بینند بدون آنکه بدانند سرزمینشان زیباست و می شود که بهترین باشد اگر کمی ، فقط کمی مهربان باشند ، اگر کمی بهتر ببینند و یکدیگر را دوست بدارند . آینده دور نیست و روزهای بدی قرار ا

یه روزی میاد که مهم نیست چقدر تلاش کردی ازش خودت رو دور کنی ... میاد و میبینی که همش سرابه ... همه چی ... زندگی و آینده ... خانه و خانواده ...خودت و خودت ...همش سرابه و تو رو درون خودش میکشه تا اینکه هیچی واست نمونه ... اون وقت خیلی راحت درونش خودت رو دفن کن !

رفتنت را . رد پایت را دوریت را باور نکردم . برگشتم دیدم رفتی ماندم من ولی فایده نداشت تا به حال کسی از مرگ بازنگشته جز من + تقدیم به روح بی نهایت هادی پاکزاد ...

رویای سرزمین آرمان های حالا سوخته ی محکوم ! محکوم ِ مجرم ِ فراری ِ راه زندگی و امید ! امید ِخشک شده ی رگ های پوسیده ی دستان ِ بی جان ! جانِ ناکامِ نوجوانان ِ جامعه ی نادان ! نادان من ، نادان تو، نادان آنها ... آنها که مرگ را پهن کرده اند روی آسمان ذهن آدم های تازه به دوران رسیده ی نابهنجار ... هنجار...